HET ONSTAAN VAN EEN VOETBALCLUB

De Harelbeekse voetbalclub is ontstaan uit een groepje vrienden die reeds enkele jaren samen voetbalden zonder eigenlijk officiéle wedstrijden te spelen. Men speelde oorspronkelijk op het grasveld aan de velodroom ofwel ging men steeds ergens anders spelen tegen een ploeg uit de nabije omgeving. Het verlangen groeide om een ploeg erkend en aangesloten te worden bij de Koninklijke Belgische voetbalbond. 

In het jaar 1930 werd er een bestuur gevormd onder het voorzitterschap van Jan Geuten. De zetel was gevestigd in het café "De Beurze". Ook Lucien Vlieghe en zijn broer Victor Vlieghe die ook nog speler was zetelde in het bestuur.

Van hetzelfde jaar dateren ook de eerste statuten van Racing - Club - Harelbeke (RCH). Met de aansluiting bij de K.B.V.B op 29juni 1930 onder het stamnummer 1615. Van toen ging de competitie van start. Het eerste seizoen kwam men uit in vierde afdeling welke in de tijd de lagere reeks van West-Vlaanderen was. Racing Harelbeke beschikte toen over een degelijke ploeg men had namelijk versterking gekregen van een aantal spelers van Harelbeke Sport. Dit was de oudste voetbalploeg van Harelbeke die ondertussen failliet was gegaan en men kon ook een deel van het materiaal overnemen. Reeds in het seizoen 1930-1931 speelde de ploeg meteen kampioen en promoveerde naar derde afdeling. De eerste wedstrijden werden gespeeld waar men nu spreekt van het margarine kwartier dit is op de hoek van de elfde julistraat en de Groenestraat waar nu trouwens nog steeds café De Racing bestaat. De eerste ploeg trad aan onder de naam Racing Club Harelbeke die naam kwam tot stand door Lucien Vlieghe die vroeger suppoter was van Rac Doornik.

En speelde in de kleuren Paars-Wit en die kwamen tot stand door de broer van Lucien Vlieghe die vroeger supporter was van Beerschot vandaar Paars-Wit. Iedere speler moest zelf instaan voor de aankoop en het onderhoud van zijn kleren. De wekelijkse oefeningen waren aanbevolen doch niet verplicht en zelfs verboden voor de wedstrijden. Velen hadden echter weinig tijd om na het werk nog te gaan voetballen. Voetballen was toen een hobby en nog niet zo competitief en kommerceel als dit nu het geval is, de wedstrijden werden op zondag om 15 uur of om 14 u 30 gespeeld.

Dit lokte altijd veel toeschouwers om de spelers van beide ploegen aan te moedigen, de prijs van een toegangskaartje bedroeg 2,,5 frank. Van zitplaatsen was er toen nog geen sprake, wanneer men op verplaatsing speelde gingen er ook supporters mee maar dan wel minder talrijk, de verplaatsingen gebeurden te voet of met de fiets als men speelde tegen een ploeg uit de omgeving. Anders werd er gebruik gemaakt van een bestelwagen.

Al spoedig zorgde de suppotersclub voor een oplossing en er kwam een autocar om de supporters in grote getallen mee te nemen op verplaatsing, want suppoters zijn voor de spelers altijd een morele steun geweest. In die tijd speelde men nog niet voor de poen. Met enkele bierbonnetjes was men tevreden. De spelers trokken dan van het ene café naar het andere waar ze met open armen werden ontvangen. Bij een nederlaag ging het er veel rustiger aan toe, dit was echter het eerste jaar niet veel het geval omdat Racing Harelbeke  over een sterke ploeg beschikte en promoveerde naar de derde afdeling. De ploeg kende al vlug succes toen maar toen was er weinig of geen accommodatie rond het veld. De spelers moesten zich omkleden in het dichts bij gelegen café. Om zich na de wedstrijd wat op te frissen beschikte men enkel over een kom koud water. Van douches had men nog niet gehoord, enige tijd later werden twee woonwagens aangebracht die als kleedkamer werden gebruikt. Kort voor de tweede wereldoorlog uitbrak nam maar aanleiding van de algemene vergadering van 17 juni 1939 nam het bestuur van Racing Club Harelbeke in blok ontslag. Enkele weken er na namelijk op 4 juli 1939 werd reeds  een nieuwe vereniging van algemeen recht opgericht. Het nieuwe bestuur stond borg voor het betalen van de schulden die er nog waren. Toen in 1940 wereldoorlog twee uitbrak werd er een noodcompetitie ingericht  Racing Harelbeke kwam toen uit tegen ploegen zoals Stade Moeskroen, SC Menen en Zwevegem sport en de reserves van Club Brugge. Niettegenstaande de oorlogsomstandigheden het voetbal moeilijk maakte werd er toch verder gespeeld.

Eerst en vooral moest men verhuizen van terrein. De Engelsen hadden het veld nodig als parkeerplaats voor hun vrachtwagens en zo werd er verhuist naar het veld gelegen in de Nieuwstraat, er was praktisch niets aanwezig van accommodatie. Men ging zich eventueel omkleden bij een burger die daar dichtbij woonde. Men had ook te kampen met het probleem van een onvolledige ploeg omdat sommige spelers door de Duitsers werden opgepakt, er zijn nog wedstrijden gespeeld met 8 & 9 spelers. Eventueel was er dan een bestuurslid dat ook nog meespeelde. Supporters waren er weinig of niet. Uit schrik om opgenomen te worden. Als men op verplaatsing ging spelen was men soms een hele dag weg. Er waren geen auto's meer dus moest men zich overal met de tram verplaatsen. De oorlogsjaren waren een moeilijke periode en tijd voor de spelers maar men heeft zich altijd weten te redden.

Ieder speler moest zelf instaan voor de aankoop en het onderhoud van zijn kleren. De wekelijkse oefeningen waren aanbevolen doch niet verplicht en zelfs verboden voor de wedstrijden. Velen hadden echter weinig tijd om na het werk nog te gaan voetballen. Voetbal was toen een hobby en nog niet zo competitief en kommerceel zoals dit nu het geval is, de wedstrijden werden op zondag om 15 uur of om 14 u 30 gespeeld.

Racing Club Harelbeke lokte altijd veel supporters om te supporteren voor de beide ploegen, de prijs van een toegangskaartje bedroeg toen 2,5 frank. Van zitplaatsen was er toen nog geen sprake, wanneer men op verplaatsing speelde gingen er ook supporters mee maar dan wel minder talrijk, de verplaatsingen gebeurden te voet of met de fiets als men speelde tegen een ploeg uit de omgeving. Anders werd er gebruik gemaakt van een bestelwagen en al spoedig zorgde de supportersclub voor een oplossing en er kwam een autocar om de suppoters in grote getallen mee te nemen op verplaatsing, want suppoters zijn voor de spelers altijd een morele steun geweest.

In die tijd speelde men nog niet voor de poen. Met enkele bierbonnetjes was men tevreden. De spelers trokken dan van de ene Café naar het andere waar ze telkens met open armen werden ontvangen.

Bij een nederlaag ging het er veel rustiger aan toe, dit was echter het eerste jaar niet veel het geval omdat Racing Harelbeke over een ploeg beschikte en promoveerde naar de derde afdeling.

Dit was de eerste ploeg van Racing Harelbeke. De man achteraan met de tas was de voorzitter Jan Geuten

De ploeg kende al vlug succes maar toen was er weinig of geen accommodatie rond het veld. De spelers moesten zich omkleden in het dichtst bij gelegen Café. En om zich na de wedstrijd wat op te frissen beschikte men enkel over een kom koud water. Van douches had men nog niet gehoord maar enige tijd later werden twee woonwagens aangebracht die als kleedkamer werden gebruikt. 

Kort voor de tweede wereldoorlog uitbrak nam men naar aanleiding van de algemene vergadering van 17 Juni 1939 nam het bestuur van Racing Harelbeke in blok ontslag. Enkele weken er na namelijk op 4 Juni 1939 werd reeds een nieuwe vereniging van algemeen recht opgericht. Het nieuwe bestuur waar tevens ook nog altijd Lucien en Victor Vlieghe van dienst waren stond borg voor het betalen van de schulden die er nog waren. Toen in 1940 wereldoorlog twee uitbrak werd een noodcompetitie ingericht Racing Harelbeke  kwam toen uit tegen ploegen zoals AA Moeskroen, SC Menen en Zwevegem Sport en de reserves van Club Brugge. 

Niettegenstaande de oorlog omstandigheden het voetballen moeilijk maakte werd er toch verder gespeeld. Eerst en vooral moest men verhuizen van terrein. De Engelsen hadden het veld nodig om als parkeerplaats te gebruiken voor hun vrachtwagens en zo werd er verhuist naar het veld gelegen in de Nieuwstraat, er was daar praktisch niets aanwezig van accommodaties. Maar men ging zich evenwel omkleden bij een burger die daar dichtbij woonde. Maar men had ook te kampen met het probleem van een onvolledige ploeg omdat sommige spelers door de Duitsers opgepakt werden, er zijn nog wedstrijden gespeeld met 8 & 9 spelers. Eventueel was er dan een bestuurslid dat ook nog eens mee speelde. Supporters waren er weinig of niet uit schrik om opgenomen te worden. Als men op verplaatsing ging spelen was men soms een hele dag weg van huis. Er waren geen auto's meer dus moest men zich overal met de trams verplaatsen. De oorlogsjaren waren een moeilijke periode en tijd voor de spelers maar men heeft zich altijd weten te redden.

Promoveerde min in 1934 naar de tweede afdeling gewestelijk met vijf punten voorsprong op Deerlijk Sport en Zwevegem Sport behaalde men voor het eerst in zijn bestaan een titel. Op 16 juni 1934 volgt Léon Duyck  Jan Geuten op als voorzitter. En het seizoen 1934-1935 is een bewogen seizoen. Racing Harelbeke geraakte nooit weg uit de onderste gelederen. Tijdens het seizoen krijgen ze ook nog twee forfaitscores aangesmeerd. Handtastelijkheden op de scheidsrechter en het opstellen van een geschorste speler zijn daar niet vreemd aan. De club word door het PC aangemaand strooibriefjes onder zijn supporters te verspreiden voor een meer sportieve houding. Een negende plaats met vierentwintig punten wordt behaald.

In het seizoen 1935-1936 in dit jaar slaagde men erin de meeste gelijke spelen te behalen, namelijk acht. In het seizoen 1937 eindigde men zesde terwijl men een jaar later tweede eindigde na AA Moeskroen. De tweede plaats was ook de plaats waar men stond toen de competitie 1938-1939 op een wedstrijd van het einde diende geschorst te worden wegens oorlogsomstandigheden. 

De nood competities

Gedurende de oorlogsjaren werd de gewone competitie onderbroken en vervangen door een noodcompetitie. Veel informatie over het voetbal in Harelbeke tijdens de bezetting is niet meer te vinden maar naar ik vernomen heeft zijn nogal wat spelers in actie gekomen die in normale omstandigheden waarschijnlijk nooit de Paars-Witte uitrustig hadden gedragen.

Nu ja, de noodcompetitie diende vanzelfsprekend gespeeld te worden met nood elftallen en Racing Harelbeke slaagde er toch in gedurende gans de oorlog wekelijks een elftal ( of was het af en toe een tien of negental ) in lijn te brengen.  De resultaten waren alles behalve schitterend. Net zoals in 1939 werd in 1940 de competitie opnieuw op een wedstrijd van het einde afgeblazen. Een bescheiden achtste plaats op elf ploegen was het eindresultaat met als negatieve uitschieters 10-1 verlies op AA Moeskroen en de 10-2 op Stade Kortrijk. Racing Harelbeke dat maar vier keer kon winnen zond onder andere US Dottenijs met 5-0 en Aalbeke Sport met 7-1 naar huis. Van het seizoen 1940-1941 zijn geen uitslagen bekend. Maar wanneer we het eindklassement bekijken zien we dat Harelbeke op een dertiende plaats eindigde op veertien ploegen en in hun zessentwintig gespeelde wedstrijden werd onze doelman maar liefst honderd en negentien maal verslagen. Iets wat het record moet zijn geweest zijn in de geschiedenis van de club. Naar we vernomen hebben kreeg Racing Harelbeke er op Stade Kortrijk meer dan vijftien in zijn netten iets wat ook een record is. In het seizoen 1941-1942, een seizoen waarin onder meer de B elftallen van Club en Cercle Brugge partij diende te geven liep het heel wat beter en eindigde men halfweg het klassement net voor de beide Brugse ploegen, die volgens een bepaalde bron buiten competitie speelden en dus niet in aanmerking kwamen voor de rangschikking. Het seizoen 1942-1943 startte Racing Harelbeke op het veld van Cercle Ieper. Racing behaalden een 2-3 overwinning met de volgende ploeg : 

Cercle Ieper dat op de derde plaats zou eindigen verloor ook de terugwedstrijd het werd maar liefst 7-0 in Harelbeke. Ook RS Waregem kreeg een dergelijke rekening gepresenteerd en zelfs het B elftal van Club Brugge werd puntenloos naar huis gestuurd.

Toch moest Racing Harelbeke zich met een achtste plaats tevreden stellen. Dat op verplaatsing spelen in die tijd niet te vergelijken is met de huidige comfortabele omstandigheden kunnen we afleiden uit de volgende zinnen verschenen in een krant te Ieper ter excuses voor de 3-2 nederlaag van WS Ieper opgelopen te Harelbeke op de zesde speeldag van het seizoen 1943-1944 de reporter van toen schreef het volgende. Na een onaangename reis ( rechtstaan van in Ieper tot in Harelbeke ) juist op het nippertje aangekomen ( geen tijd meer om te eten ) moesten de onze het aanpakken tegen zon en wind... Of de de ploeg van Ieper met de tram of met de trein gekomen zijn weten we niet maar het zal in ieder geval met geen luxe bus geweest zijn. In een krant van enkele weken later lezen we dat C Ieper op verplaatsing bij Harelbeke won met 1-2. De wedstrijd zou plaats hebben gehad op het veld van Wevelgem Sport. Of deze informatie juist is en zo ja wat de reden daar toe was is ons nooit bekend.

Een ander noemenswaardig feit is de wedstrijd op FC Izegem, de latere kampioen. De ploeg diende door omstandigheden op verscheidene plaatsen gewijzigd te worden zodat er wel elf spelers maar zeker geen hechte ploeg op het veld stond Racing Harelbeke gingen er vanaf het begin met man en macht tegenaan en zouden er warempel in slagen de borstelmakers op achterstand te plaatsen, iets wat ze in Izegem dit seizoen nog niet dikwijls hadden meegemaakt. Toch werd de wedstrijd met maar liefst 13-1 verloren. Racing Harelbeke eindigde het seizoen op de voorlaatste plaats. Over het laatste seizoen in de noodcompetitie is ons vrijwel niets bekend. Enkel het feit dat de competitie nooit werd uitgespeeld konden wij achterhalen. Racing Harelbeke speelde maar twaalf wedstrijden van de voorziene zestien en behaalde daarin amper acht punten. De op zijn einde lopende oorlog liet ook bij Racing Harelbeke zijn sporen na want enkele aangeslotenen hebben hem jammer genoeg niet overleefd.

Speler - trainer Gommaar Mens

Nu de wereldbrand achter de rug was en normaal leven en voetballen terug mogelijk was liet men bij Racing Harelbeke van zich spreken door niemand minder dan de van SK Lierse afkomstige oud internationaal Gommaar Mens aan te werven. Menske die de taak van Speler - Trainer op zich nam slaagde er op korte tijd in een elftal op de been te brengen dat in het seizoen 1945 - 1946 op het nippertje de titel miste. Een jaar later in het seizoen 1946-1947 lukte het dan toch ( zie het artikel De zaagmeelhistorie ). In de loop van het seizoen werd  het aan de Deerlijksteenweg gelegen nieuwe terrein in gebruik genomen.

Racing Harelbeke dat zowel aan huis als op verplaatsing kon rekenen op de steun van honderden zo niet van duizenden supporters werkte het eerste seizoen in Bevordering probleemloos af. De ploeg van voorzitter Edgard Dewitte behaalde met achtentwintig punten de twaalfde plaats. Ook in het seizoen 1948-1949 het jaar waarin ploegkapitein Leon Noppe gevierd werd voor het vijftien jaar optreden in het  eerste elftal, had men geen moeite om het behoud te verzekeren.

Het seizoen 1949-1950 het derde seizoen in bevordering, eindigde men zesde met eenendertig punten nadat men in de heenronde enkele weken aan de leiding had gestaan.

De zaagmeelhistorie

Hoe Racing Harelbeke kampioen werd in het eerste Provinciale seizoen 1946-1947

Velen onder de Harelbeke-supporters hebben al horen spreken over de zaagmeelgeschiedenis zonder goed te begrijpen wat allemaal is gebeurd. Daarom gaf ik aan mijn beste vriend Hugelier Danny een bijvoegsel voor in de geschiedenis van Racing - Club - Harelbeke. De aandachtige lezers van de hier samengebundelde clubblad uit de jaren 1946-1947 zullen gezien hebben dat in dit seizoen 1946-1947 een marathoncompetitie (van 1 september 1946 tot 6 juli 1947 met speeldagen op Paaszondag tweede Paasdag één mei Sinksen en tweede Sinksen ). Drie ploegen nestelden zich van in het begin af aan de leiding met afwisselende kansen.

Zo kwam op zondag 27 oktober 1946 op het programma Racing Harelbeke - SV Blankenberge werd niet gespeeld op het terrein gelegen in de nieuwstraat naast de wasserij. Het was echt wat men noemt, een hondenweer! regen en herhaaldelijk regen. Het terrein was overstroomd en om toch maar de wedstrijd te kunnen spelen werd er met man en macht gewerkt van de zondagmorgen tot juist voor aanvang van de wedstrijd. Met borstels werd het water van het terrein geveegd en op de meest slechte plaatsen werd zaagmeel in de plassen gegooid om het water op te slorpen opgeschept en in ketels van het terrein gedragen. Het was geen probleem om aan zaagmeel te komen. Nu moet u weten dat daar, waar nu de feestzaal van Café Brittania is, er toen een houdzagerij was. Dus alleen maar zaagmeel gaan halen, zoveel er nodig bleek.

De scheidsrechter Souer uit Lichtervelde keurde het terrein goed en bespeelbaar en de wedstrijd kon beginnen. Het wilde nu dat de doelman van SV Blankenberge in de eerste helft een lastige val deed met als gevolg een schouder of sleutelbeenbreuk zodat van verder spelen geen sprake meer was. Gelukkig gebeurde dit op de minst slechte kant van het terrein. De wedstrijd gewonnen met een overwinning van Racing Harelbeke met 8-1. En nu komt het...Een van de toeschouwers van SV Blankenberge van SV Waregem had gezien dat er zaagmeel gebruikt was en die persoon waardevol dit aan de mensen van SV Blankenberge die meestal het regelment kende dat zegt "Het gebruik van zaagmeel is tien sterkte verboden en bij eventuele procedure brengt dit het verlies der punten met zich met zich mee." Vandaar de klacht van SV Blankenberge met SV Waregem als derde belanghebbende.

De uitspraak van het West-Vlaams Sportcomité liet geen twijfel bestaan, het werd 0-5 voor het gebruik van zaagmeel. Door Racing Harelbeke werd tegen het vonnis beroep aangetekend bij het beroepscomité en later bij het Uitvoerend comité zonder resultaat bleef de 0-5 zonder pardon. Vermeldenswaardig is dat toen de zaak moest voorkomen bij het beroepscomité te Brussel, het gevaar van Harelbeke bestond uit mijnheer Lannrau Joseph (vader van de vroegere voorzitter van KRC Harelbeke) en de secretaris. Nu moet u weten dat toen in die tijd mijnheer Lanneau nog geen auto bezat en er werd bereikt dat er zou worden gereden met de auto van zijn schoonbroer van Heer Gaston Peers. Deze wagen was nu wel rijklaar maar dateerde toch ook al van voor 1940. Zo vertrok op hoop van zege tot in Nederbrakel waar we stuurbreuk kregen. Wat over en weer geslingerd is, komt de wagen tot stilstand zonder verder schade aan te richten. Wat nu gedaan? Het was onmogelijk om nog niet tijdig in Brussel te komen want er waren geen taxi's. Dan maar de rijkswacht opgebeld om te vragen of ze wilden bevestigen dat we stuurbreuk hadden en dat we onmogelijk verder konden rijden, wat ze na veel heen en weer onmogelijk dan toch gedaan hebben.

Gelukkig maar willen na telefonisch Kontakt genomen om met het beroepscomité te hebben waar ze afgesproken hebben dat we moedwillig de wagen gesaboteerd hadden om niet tijdig in Brussel te moeten zijn. Aan de hand van het verslag van de rijkswacht werd de zaak 14 dagen uitgesteld. Het resultaat bleef nochtans hetzelfde, het bleef 0-5 voor het gebruik van zaagmeel. Het werd een hopeloos geval. Om toch maar geen enkele mogelijkheid te laten liggen werd er beroep aangetekend bij het uitvoerend comité van de Koninklijke Belgische Voetbalbond. Zonder enig resultaat werd het 0-5 en bleef het 0-5. Ondertussen gebeurde er nog dit. Op de wedstrijd Belgié B tegen de Zwaluwen (dat was het B elftal van Nederland) op het veld van KAA Gent en daar werd ook zaagmeel gebruikt om het speelveld speelklaar te maken. We kregen daar in Harelbeke weet van en je moet niet vragen niets of niemand kon ons tegenhouden om daar naartoe te gaan. Inderdaad dar was zaagmeel gebruikt en wij maar paraderen met zaagmeel in onze handen met de vraag aan de heren van het Uitvoerend comité dat is toch zaagmeel of niet? Daarop werd besloten om te interpelleren op de algemene vergadering der clubs te Brussel. Tussendoor is niet wat en ook dat het vertellen van de moeite de moeite waard is. Door SV Waregem werd een klacht ingediend omdat de speler van WS Lauwe bij de gelijke stand niet beter gevonden dan altijd maar de ballen op de fabriek van Dewitte Lietaer te trappen in zore, dat er geen ballen meer genoeg in voorraad waren en eerst de ballen van de fabriek moesten worden afgehaald. SV Waregem kreeg gelijk en de wedstrijd moest worden overgespeeld.

Er waren geen vrije dagen meer beschikbaar, dan maar overspelen op een doodgewone donderdagmiddag. Wie zich ook maar kon vrijmaken in Harelbeke of Ieper was in Lauwe om voor de Whitte Star te supporteren. In Waregem werkt ze niet in de fabriek en iedereen werd gemobiliseerd om in Lauwe te zijn. Stel u voor de hele karavaan kwam door Harelbeke met toeterende auto's huilende sirenes en talloze verwijtende supporters. De Wedstrijd gelijktijdig gelijktijdig op 2-2. Nu waren de supporters van Harelbeke de karavaan uit Lauwe verwachtende met zaagmeel, eieren, tomaten en rotte aardappelen en wat weet ik veel. Iedereen vermoedde dat van Waregem werd overgenomen, ook onschuldige delen in de brokken. De baan van het Café Brittania tot op het oosten was een tapijt van zaagmeel. Het was een kleine oorlog tussen Racing Harelbeke en SV Waregem. Uit Waregem kreeg Mijnheer Lanneau netjes verpakt een koppel dode ratten toegestuurd. Ondertussen werd door het bestuur van Harelbeke serieus voortgewerkt. Personen en clubs werden meestal gecontacteerd met een negatief resultaat. Het bestuur was formeel. Tot op de avond van de algemene vergadering der clubs bezochten wij nog senator Bossaert die toen voorzitter was van Daring Brussel. 

Na aandachtig de tekst van de interpellatie door genomen te hebben was zijn mening: "neen Mijn heren dat is niks waard. Om de leden van de algemene vergadering te krachtig, moed je als volgt te werk gaan " en Mijnheer Bossaert maar dikteren en wij schrijnen. En dan vliegens snel naar Harelbeke en ten huize van Joseph Lanneau de interpellatie uitgewerkt in de zin van dat Mijnheer Bossaert gesuggereerd. En de volgende dag dan maar met de trein van 8 uur uit Kortrijk naar Brussel vertrokken. De Harelbekes delegatie bestond uit de Heren Joseph Lanneau,  Rudolf Van Eee de secretaris Marcel Plancke en de mannen Benny Meersman, Pol Vanherreweghe en Deblauwe. Deze mannen hadden de opdracht langs achter in de zaal op een teken van ons zoveel mogelijk te applaudisseren en kabaal te maken. En ze deden het, mens wat hebben die mannen gehuild getierd gestapt en in de handen geklapt. Nooit eerder had Brussel zoiets mee gemaakt. De interpellatie van Mijnheer Lanneau was schitterend in zover dat de voorzitter dat was toen Kanunnik Desain in het nauw kwam toen Mijnheer Lanneau hem verzocht een telegram naar Nederland te zenden om hen te laten weten dat Belgie B de wedstrijd tegen de zwaluwen verloren had met 0-5 voor het gebruik van zaagmeel. Waarop de voorzitter repliceerde."Wij hebben het zaagmeel in brand gestoken en weggedaan. Mijnheer Lanneau : Goed hebben wij gezien u hebt het in brand gestoken en weggeveegd, wij hebben Wij hebben het zaagmeel met behulp van schop en ketels weggenomen, het resultaat in beidde gevallen was er geen meer. Moet ik u zeggen dat ze langs achter niet meer in te houden waren, met duizend man konden ze niet meer kabaal maken. Toen kwam een lid van het Uitvoerend Comité aan het woord met tekstueel deze woorden. Ik ben niet van Harelbeke en ook niet van Waregem noch van Blankenberge maar wat ik wel weet is dat hier een schreeuwende onrechtvaardigheid gebeurd is en dat het onze plicht is om deze zo goed mogelijk te herstellen." 

Toen brak de hel volledig los. Iedereen schreeuwde en tierde." Ter stemming. Er werd overeengekomen een dubbel stembeurt te houden. De eerste of de interpellatie van Harelbeke rechtsgeldig was en een tweede of de uitspraak van het beroeps Comité moest herzien worden. Reeds bij de eerste stemming bleek de meerderheid zo overtuigend, dat een tweede tweede stemming overbodig bleek en de zaak terug naar het Uitvoerend Comité verwezen werd. Wij dolgelukkig langs alle kanten gelukgewenst, wij hadden de stunt van ons leven uitgehaald in de analen van de Koninklijke voetbalbond was dit nog nooit gebeurd en nadien heeft nooit iemand ons dat nagedaan. Intussen is de structuur van de Belgische voetbalbond ook zo veranderd in zoverre dat niemand ons dit kan nadoen. Dan maar vlug een telefoontje naar Harelbeke. Zaak gewonnen telegram volgd.

Nimmer voordien reed een trein zo langzaam tussen Brussel en Kortrijk. Bij het verlaten van het station te Kortrijk werden wij verwelkomd door ruim 500 enthousiaste suppoters die met vlaggen en gezang het trammetje volgden tot in Harelbeke.

Het werd een schitterende apotheose. Ieder huis in Harelbeke was bevlagd. Wie nooit naar het voetbal ging moest ook het relaas van het gebeuren vernemen. Het was een onvergetelijke dag en of er gevierd werd. Zo eindigde de zaagmeelhistorie. Het was een onverwachte overwinning voor Joseph Lanneau. Toen ik jaren later naar de nationale studiecommissie ging als  Provinciaal afgevaardigde kreeg ik nog van velen ( de ouderen natuurlijk ) de naam van Mijnheer zaagmeel voor de walen Monsieur Bias.

De Terugval

Het daaropvolgende seizoen zou voorlopig het laatste seizoen in de nationale reeksen zijn. Speler-Trainer Mens gaf de brui aan een ploegkapitein Léon Noppe nam de trainersfakkel over. Veel reden tot sap had Léon niet willen dat de Nederlandse spapelden zich op en een haverwege de competitie bleven Racing Harelbeke nog altijd zonder overwinning. Het bestuur greep in en de Gentenaar Niemegeerts werd opgenomen om trainer Noppe met raad en daad bij te staan. Niettegenstaande Gommaar Mens zich terug als speler ten dienste genoemd van de ploeg en mannen talentvolle jonge spelers in het elftal bracht geproduceerde mannen nooit van de laatste plaat weg.

Eenentwintig jaar na de oprichting maakte mannen voor het eerst kennis met de degradatie. Niemegeerts werd bedankt voor zijn diensten terwijl hij het volledige vertrouwen behield in Speler-Trainer Léon Noppe. De opnieuw in de tweede provinciale uitkomende Harelbeekse Paars - Witten werd moeilijk op dreef en zou het ganse seizoen 1951-1952 nooit boven de middenmoot uitkomen. Beter dan tiende plaats in de eindstand uitgegeven men niet. Door een herindeling van de geur kwam Racing Harelbeke in de nieuw opgerichte eerste Provinciale afdeling terecht. Leon Noppe vertrok naar SK Zulte en werd als trainer versterkt door Romain Vanovermeire. En opnieuw werd het een seizoen om zo snel mogelijk te vergeten. De twaalfde plaats in de eindstand kon niemand bevredigen en in bestuurskringen vond mannen de tijdrijp om het over een andere boeg te gooien.

Jozef van Looy en zoon August bij RC Harelbeke

Racing Club Harelbeke  wilde zo vlug mogelijk terug naar bevordering. om hun ambitie  kracht bij te zetten ging men op zoek naar een leiding gevende figuur. Deze vond men in de persoon van Joseph Van Looy een aanvaller die werd aangekocht bij KAA Gent en die de voorbije competitie nog goed was voor vijfentwintig wedstrijden in het eerste elftal van de Oost-Vlaamse Eerste klasse ploeg. Van Looy  nam met zijn familie zijn intrek in het rechtover het terrein gelegen Café "stadion. Waarvan hier deze foto.

En nam de taak van Trainer-Speler op zich Het bestuur onder de leiding van erevoorzitter Joseph Lanneau eiste niet dat er onmiddelijk gepromoveerd werd maar wou op langere termijn een ploeg op de been brengen die vooral bestond uit eigen talentrijke jongeren die samen met oudere routiniers de vooropgestelde eisen konden waarmaken en die waren kampioen spelen en terug stijgen naar bevordering. Zowel in 1954 als in 1955 behaalde men een verdienstelijke vierde plaats.

De Nijlenaar die op de sympahie kon rekenen van gans voetbalminnend Harelbeke zorgde tijdens het seizoen 1955-1956 voor een primeur in de geschiedenis van Racing Club Harelbeke. Nadat reeds heel wat jonge spelers hun kans gekregen en gegrepen hadden zou Van Looy zijn eigen zoon August in het eerste elftal droppen. Zo speelde voor het eerst iemand aan de zijde van zijn vader in het Racing Harelbeke elftal. Dat Van Looy junior uit het goede hout gesneden was bewees hij op de zevende speeldag.

In de door Racing Harelbeke met maar liefst 9-2 gewonnen wedstrijd tegen het toen op de tweede plaats geklasseerde Kuurne Sport en hij scoorde drie prachtige doelpunten. Jammer voor de Paars-Witten van Harelbeke en zijn aanhang hield Gustje al na een seizoen voor bekeken. Een seizoen die werd afgesloten op een gedeelde 12 plaats met 26 punten.

Vlak voordat de competitie 1956-1957 op gang werd gefloten vierde Racing Harelbeke zijn vijfentwintigste jaar bestaan en kreeg het de eretitel van Koninklijk Racing Club Harelbeke toegekend. Na een seizoen zonder hoogtes of laagtes eindigde men op een zevende plaats. 1958 zou het zwaarste jaar worden uit de geschiedenis van Racing Harelbeke. De Paars- Witten die vrijwel het ganse seizoen meestreden om de kampioenstitel verloren op vier wedstrijden van het einde hun Trainer - speler. Van Looy kwam samen met zijn echtgenote om het leven bij een zwaar verkeersongeval op de baan Gent - Kortrijk. Een ongeval waar naast de twee dodelijke slachtoffers ook nog twee zwaargewonden vielen. Zo kwam er bijna na vijf seizoenen bruusk een einde aan de samenwerking tussen Racing Harelbeke en hun geliefde trainer.

Hoe groot de verslagenheid in Harelbeke was is niet te beschrijven. Met honderden waren ze er dan ook bij toen te Nijlen definitief afscheid werd genomen van Jef Van Looy en zijn echtgenote Anna Van Loock.

Twee gekwetsten in levensgevaar

Juffrouw Lydia Verbrugge wonende in de Eierstraat te Harelbeke 28 jaar die op zondag hulp bood in het Café Stadion liep bij dat ongeval ribbebreuken op en had het bewustzijn verloren. Haar toestand werd als zeer bedenkelijk verslavend en gisteren voormiddag zou men tot men tot een heelkundige bewerking overgaan. Ook Jan Vynckier de bestuurder van de andere wagen werd naar de kliniek te Kortrijk overgebracht bij hem vreesden ze voor een schedelbreuk want de jongen was niet tot het bewustzijn gekomen. Ook voor zijn leven wordt gevreesd

Zoals hierboven vermeld was de verslagenheid in Harelbeke algemeen. De Heer Vlieghe uitbater van het clublokaal van Racing Harelbeke "Café Brittania mocht voortdurend naar de telefoon lopen om het droevig nieuws te herhalen. Jos was dezelfde avond bij hem geweest om de vergadering van de voetbalclub Racing Club Harelbeke bij te wonen.et was ongeveer 22 u 30 toen hij het lokaal verliet. Het parket kwam dezelfde nacht nog ter plaatse. Maar het leven ging nu eenmaal verder en zo ook de competitie. Doch er was geen gemotiveerde ploeg meer dat het seizoen 1957-1958 afsloot op de tweede plaats acht punten van kampioen Zwevegem Sport.

Dit was het klassement bij het afscheid van Jos Van  Looy

Léon Noppe heeft Racing Harelbeke met bestemming SK Zulte verlaten

De Racing Harelbeke aanhangers hebben het geengaan van Léon Noppe met gemengde gevoelens onthaald. De meeste Racing Harelbeke suppoters betreuren het transferbeleid vooral zij die reeds lang in de voetbalvereniging staan en Léon Noppe van dichtbij hebben gekend. Och waar is de tijd dat Léon zijn ploeg naar bevordering loodste ? Dan jubelde men om hem niet waar ? Dan bezorgde Harelbeke en ver daar buiten hem met lovende woorden omdat hij het toonbeeld van een faire speler was en meer nog omdat hij een klasrijk element aankondigde.

Gedurende zijn achttien jarige loopbaan is de nu dertig jarige Noppe tot een sterke speler open gebloeid en een toonbeeld van clubliefde een vedette zoals wij er zoveel te weinig hebben. Nu heeft Léon zijn club verlaten. En de echte Racing Harelbeke supporters zij beseffen immers dat nieuwe Noppes zo moeilijk gekweekt worden. 

Te Zulte ontvangen ze hem met open armen. De ogen van de sportkringers glunderen hoopvol. En de dirigenten lachen in hun vuisten. Hun ploegje loopt met Léon Noppe immers geen gevaar het zal in volle overgave tegen de stoere Harelbeke naar de zo boordevolle klasse zo een menslievend offerend kunnen aanleunen. Hij zal een nieuwe toekomst te gemoed gaan. Een zeer zonnige wellicht want meteen kunnen de acteurs en dirigenten een ook de supporters in Léon Noppe de mens en de voetballer leren kennen. Het ga je goed beste vriend Léon. 

Brugse Ivasie

De teleurstellingde Jef Van Looy vervangen was een veel onmogelijke taak. Toch vonden mannen de voor Cercle Brugge spelende Maurice Crépin de plaats van de Nijlenaar in te nemen. Samen met Maurice kwam ook nog doelman Verleye en veldspelers Decluwé en Barrevoets over van Groen-Zwart...Er werd terecht gesproken over een Brugse invasie, Philemond Desmaele van zijn kant verliet Racing Harelbeke om bij Cercle Brugge aan de slag te gaan. 

Vrij vlug werd duidelijk dat men met Crépain niet de juiste keuze had gemaakt en dat men een kampioenstitel terug niet voor dit seizoen zou zijn, De met de nieuwe trainer meegekomen Verleye kreeg de voorkeur op André Calu en bijna wekelijks werd de ploeg op meerdere plaatsen gewijzigd. Zo verschenen tijdens het seizoen zo een dertigtal verschillende spelers in de ploeg van Racing Harelbeke, iets wat de ploegcohesie zeker niet ten goede kwam. Het elftal bereikte nooit het peil van de voorgaande seizoenen en met een povere twaalfde plaats in de eindstand diende men vrede te nemen. De Bruggelinges konden vertrekken op Verleye na die een overeenkomst met SV Zottegem door de K.B.V.B. ongeldig zag verklaard worden. Zou echter niet meer voor Racing Harelbeke in lijn komen.

EEN NIEUWE EX RODE DUIVEL

Na in het verleden met Mens en later met Van Looy heeft Harelbeke een geruchtmakende transfer gerealiseerd te hebben zou men in 1959 bij Racing Harelbeke opnieuw van zich doen spreken. Toen haalde men immers Victor Lamberechts weg bij KV Mechelen Torre in de volksmond die in de periode 1945-1955 niet minder dan 42 maal uitkwam voor de nationale ploeg werd in de periode aanzien als een van de beste en snelste hoekspelers die ons land ooit kende. In 1947 bereikte hij het hoogtepunt van zijn loopbaan toen hij werd gekozen om met de Europese ploeg in Glasgouw te Engeland.

Lamberechts die inmiddels vijfendertig jaar is geworden was volgde Crépain op als Speler-Trainer bij Racing Club Harelbeke. En vrijwel het ganse seizoen was Harelbeke in strijd voor de kampioenstitel doch strandde op een derde plaats na FC Tielt en WS Ieper. Het jaar kende echter ook een zwarte bladzijde toen de nog jonge beloftevolle speler Jacques Feys na een slepende ziekte overleed.

Voor het seizoen 1960-1961 bereikte Racing Harelbeke met Lamberechts een nieuwe overeenkomst. Opnieuw zou men vrijwel gans het seizoen in de eerste helft van het klassement vertoeven doch promotie naar bevordering zat er voorlopig nog niet in.

Na twee seizoenen hield Torre het voor bekeken, voorlopig zoals later zou blijken. Oud speler Gerard Vanwijnsberghe nam de trainerstaak op zich maar zou al na enkele weken op doktersadvies moeten afhaken. Lamberechts die als speler nog aangesloten was werd teruggehaald en stamde er mee in opnieuw als Speler-Trainer te fungeren. Na in 1962 met zijn ploeg een vierde plaats te hebben behaald verliet Victor Lamberechts nu definitief Racing Harelbeke om bij Brasschaat aan de slag te gaan.

Torke Lamberechts heeft vol vertrouwen als nieuwe Trainer-Speler bij Racing Club Harelbeke

Wanneer u tijdens de oefeningen op het terrein van Racing Club Harelbeke betreedt moet u helemaal niet verwonderd zijn wanneer er enkele supporters van Racing Harelbeke rond de omheining de training van hun jongens staan ​​te volgen. Van bij de eerste minuut over een mogelijke overgang van Torke Lamberechts van KV Mechelen naar Racing Club Harelbeke kon inderdaad worden bepaald dat deze transfer door de Paars-Witte-supporters zeer gunstig onthaald zou worden. Het eerste bezoek van de vroegere steunpilaar van KVK Mechelen had tien andere interessante belangstellende naar het veld van Racing Harelbeke gelokt. Tussen in de oud internationaal definitief bij Racing Harelbeke aangesloten en sinds een viertal weken zijn de trainingen doorgezet met als doel in uitstekende conditie op zes september de start van de competitie te nemen. 

Wij hebben persoonlijk de oefeningen gade geslagen en moeten beseffen dat Torke Lamberechts echt de pees oplegt. Oefeningen ter ontspanning van de spelers werden afwisselend met een korte trainingswedstrijd en een oefeningen reeks ten einde korte demarrages in te brengen. Lamberechts zal zijn ploeg vooral fysiek in staat stellen om aan de competitie met succes deel te nemen, om van in het begin met gelijke wapens te kunnen strijden. Op het terrein hadden wij een kort onderhoud met secretaris Rudolf van Hee die ons de eerste ploeg voorstelde. Het zijn de volgende spelers die in aanmerking komen.

De eerste ploeg zal er vermoedelijk zo uitzien

Glorieux, Calu, Bourry, Viaene, Deblock, Dewijn, Deplancke, Deltour, Desimpelaere, Vlieghe, ( Naast de jongens ) Ostijn, Mestdagh, Servaege, Dierickxvissers, Vandevoorde, Vuylsteke, Claerhout, Manderick, E Noppe, C Noppe, Feys, Decavele C en Decavele J 

Wellicht is het lijstje nog onvoldoende doch deze elementen zijn er blijkbaar voldoende om een flinke ploeg te vormen onder de leiding van Trainer- Speler Lamberechts die zelf wellicht rechtsbuiten zal spelen. Een flinke groep van bovengenoemde spelers was nagenoeg volledig op training aanwezig wat er op wijst dat men bij Racing Harelbeke het ernstig meent.

Wij hebben ook even de vraag aangebracht de titelambities hierop af gaf de secretaris eerder een ontwijkend antwoord door enkel te wijzen op het gevaar dat uit de hoek Stade Kortrijk en WS Lauwe zouden kunnen opdagen.

Na de training ontmoeten wij een zwetende Lamberechts die ons graag te woord stond om enkele inlichtingen over zijn bevindingen mede te delen. Op onze vraag wat hij over de eerste trainingen dacht.

Verklaarde de sympathieke trainer- Speler ons onomwonden ik ben uiterst tevreden over mijn contact name met Racing Harelbeke. Ik stel vast dat nagenoeg alle spelers er stip aan houden op de trainingen aanwezig te zijn en hun beste krachten en inspanningen om in goede conditie te komen en er dus met het aanwezige spelersmateriaal beslist iets aan te vangen. Ziet u mogelijkheden in de ploeg van Racing Harelbeke ? Dat is moeilijk te  bepalen inderdaad in wacht op het resultaat van onze eerste oefenwedstrijden.

Jacques Feys de student voetballer als een prins ter aarde besteld !!

Racing Harelbeke heeft in zijn opgang naar hogere klasse waarlijk geen geluk met zijn spelers. Iedereen herinnert zich nog goed het vreselijke ongeluk met Van Looy de Speler-Trainer bij Racing Harelbeke en zijn echtgenote. En opnieuw heeft de dood in de zo weinige reeks van het voetbaljeugd gemaaid.

Jacques Feys de opkomende ster bij Racing Harelbeke, zal nooit meer op het groene grasplein komen want een ziekte heeft hem meedogenloos tien gronde geslapen, waar hij dan ook nog na enkele maanden in het ziekenhuis is overleden. Volgens de kennis van de huidige trainer Lamberechts en de wijze ervaring van de voorzitter van de Heer Edgard Dewitte was Feys een van de beste jeugdige elementen waaruit de club Racing Harelbeke kon bouwen. Als student aan het Atheneum van Kortrijk heeft Feys zich laten opmerken en speelde twee jaar in de hogere afdeling van de eerste Provinciale.

Vriendelijk Feyske in de volksmond zo genoemd wist de sympathie te winnen van spelers - Trainers - Bestuur en supporters. Zijn laatste wedstrijd heeft hij gespeeld tegen Daring Blankenberge op 25 oktober 1959. Door dat hij ziek werd, werd een rustperiode in het ziekenhuis aanbevolen, jeugdige sterk gestel liet hem toe de kerstdagen bij zijn ouders door te brengen. Helaas was de toestand niet op verbeterd. Daarna moest hij opnieuw naar het ziekenhuis worden voltooid. Op 19-jarige leeftijd is Jacques heengegaan. Zijn afsterven heeft in het bereik van de voetbalsportmiddens en vooral bij Racing Harelbeke een grote verslagenheid teweeggebracht. Een begravenis  stond hem te wachten.

Inderdaad op maandag te 9 uur was de hoofdkerk propvol komen zitten. Allen wilden Jacques een laatste groet geven, zelden heeft men te Harelbeke voor een jong leven zoveel volk in de kerk gezien. Benevens de familie Albert Feys - Decraene zijn vader en moeder, waren de buren is massa opgekomen. Voeg daarbij de verrassende voetballers en supporters aangedikt door leerlingen van het Atheneum te Kortrijk en de klasse uit de hoogste afdeling van de rijksmiddelbare school te Harelbeke dan kunnen mannen beseffen dat er een grote toeloop is geweest. Niet minder dan zeven kronen werden in de rouwstoet gedragen. Aan de lokale van voetbalclub Racing Harelbeke hangt de vlag halfstok. En aan het open graf werd een afscheidsgroet gehouden door leerlingen van zijn school. Alwaar hij zijn laatste jaar zou zijn om het behalen van een diploma in handelswetenschappen te doen. Het heengaan van voetballer Feys zal een grote leemte laten inde club maar laat zijn eenvoud en dienstwilligheid in het dienen van de sport voor zijn makkers een voorbeeld langs die kant zal zijn gedachtenis in verre voortleven. Aan de familie Feys - Decraene onze welgemeende deelneming in de rouw dewelke hen komt te treffen.

25 jarig bestaan ​​van Racing Club Harelbeke

Eretitel Koninklijke vereniging toegekend

Feestviering op 2 september 

Ongeveer gelijktijdig met deerlijk sport (die recentelijk het 25 jarig bestaan ​​herdacht) kwam in juli 1930 te Harelbeke een voetbalvereniging tot stand. Met naam RC Harelbeke. Dit was vooral te danken aan de grote door enkele studenten onder leiding van Victor Vlieghe de huidige lokale houder van café Britania. Het lokaal van RC Harelbeke. Verricht Victor Vlieghe was toen supporter van Racing Brussel. Daarom werd de Harelbeekse ploeg Racing genoemd maar omdat Lucien Vlieghe de broer van Victor die gelijk aan de wieg stond van RC Harelbeke een voorliefde had voor Beerschot werden de Paars-Witte truien als kleur gekozen. De eerste wedstrijden werden overwinningen met grote cijfers door de volgende ploeg bewerkt: Decavele Jules, Verhenne Hennri, Vlieghe Victor, Vlieghe Lucien, Decavele Roger, Halsberghe George, Baert Andre, Decavele Oscar, Dupont Franssqois, Kerkhof André en Holvoet Georges,  

Het bestuur dat het aandurfde een ploeg in competitie te loodsen bestond uit volgende leden:  Jan Geuten ( ondervoorzitter ) Léon Duyck ( Secretaris ) G Desplenter ( schatbewaarder ) Edgard Duchatlet en de andere leden A Vandenberghe, G De Block, F Baert, en Deburggrave.

De gebroeders Vlieghe vertelde ons enkele anekdotes uit de eerste jaren van de geschiedenis van RC Harelbeke inclusief wij als lichtpunten volgende feiten: de schoonste wedstrijd die Racing Harelbeke leverde voor de oorlog was deze op eigen terrein tegen AA Moeskroen de overgang naar de hoogste provinciale afdeling. Het werd 0-0 en kende Harelbeke tijdens het seizoen slechts één keer de nederlaag in en tegen SV Rumbeke en betekende dus een nieuwe kampioenstitel. Merkwaardig is ook het feit dat RC Harelbeke tijdens het eerste seizoen er maar niet in is geslaagd hun rivalen Deerlijk Sport en Kuurne Sport te kloppen.

Een jaar voor de oorlog kwam de sportieve revanche toen Rac Harelbeke in een seizoen met identieke 3-1 cijfers alle sterke ploegen met onder andere SV Wevelgem, Toekomst Menen, SK Geluwe en Deerlijk Sport na verschillende seizoenen kenden de Paars-Witten met afwisselend succes tot de oorlog het inrichten van een noodcompetitie veroorzaakt. Tussendoor was het bestuur mogelijk gewijzigd en namen Léon Duyck met E Duchatlet, Decavele, Léon Rens, G Halsberghe R, Vankersschave J, Plowier en F Deprez de leiding in handen tot een paar jaar later Jules Bamelis het resultaat overnam en in zijn bestuurstaak werd bijgestaan ​​door Pierre Velghe, Joseph Lanneau, W Carlier, N Adams, Victor Vlieghe Fr Desmet en A Baert Dit bestuur zou in functie blijven tot in 1939. Toen de Heer Vaaamhout als voorzitter werd verkozen die Jules Bamelis, Willem Callewier, Victor Vlieghe, J Lanneau tot het huidige bestuur tot stand kwam dat er volgt: Erevoorzitter Burgemeester Joseph Lanneau en de Heer Buyse met de ereleden Léon en George De Baere: Voorzitter ( ondervoorzitter ) Vereecke Jozef ( Secretaris) Rudolf Vanhee Schatbewaarder) met de leden André Velghé Decuypere ( die ook bij de stichters van Racing Harelbeke behoorde ) Gerard Van Wijnsberghe ( die de trainingen van de kadetten op zich neemt ) Albert Kint, Rene Belaen, André Vandenburrie, J Dejaegere, André Winne, Roger Devos, Louis Dewitte, Albric Libeer, Marcel Plancke en Victor Vlieghe.

Racing Club Harelbeke in bevordering

De mooiste periode uit de geschiedenis van Racing Club Harelbeke ligt ongetwijfeld rond de jaren 1946 - 1948. Toen de Paars - Witten na interpellatie in de algemene vergadering tot kampioen in eerste Provinciale West-Vlaanderen werd uitgeroepen en aldus naar bevordering promoveerde. Promoveerde.

Hier moeten de uitzonderlijke verdiensten van Speler - Trainer Gommaar Mens onder ogen worden genomen. Onder zijn leiding slaagde Racing Harelbeke er immers in de zo beheerde kampioenstitel binnen te palmen. In 1947-1948 eindigde Harelbeke op de 12 de plaats. In 1948-1949 op de 10 de plaats doch in 1949-1950 werd het voor Harelbeke de terugkeer en brak tevens een mindere goede periode aan. Inderdaad zoals het wel meer gebeurd bij een ploeg die zakt was het ook te Harelbeke bijna het geval. Het werd ei zo na een degradatie naar tweede Provinciale afdeling doch ook hier zou de teruggeroepen Mens een mauw weten aan te passen. Sindsdien evolueert Racing Harelbeke met afwisselend succes in de hoogste Provinciale reeks zonder een grote kans te hebben gekregen  mee te dingen ni het titeldebat. Daarom zal echter verandering komen want Racing Harelbeke zal thans starten met als voorzitter Edgard Dewitte met als voornaamste doel de kampioenstitel te veroveren.

Opnieuw een Speler-Trainer

Niettegenstaande men in de Harelbeekse voetbalmiddens bijzonder tevreden was over het dat Mens, Vanlooy en niet in het minst Lamberechts hadden geleverd, toch bleef men al elf opeenvolgende seizoenen verstoken van Nationaal voetbal. Nu men van Lamberechts afscheid had genomen ging men op zoek naar opnieuw een Speler-Trainer. De keuze viel op de Gentenaar André Pérot, Pérot speelde onder meer bij AA Gent en Cercle Brugge in de hoogste klasse van ons voetbal. Ondanks het feit dat Racing Harelbeke voor Pérot vrijwel totaal onbekende was kreeg de Oost-Vlaming het toch voor elkaar een ploeg samen te stellen die van bij de aanvang van het seizoen door elke tegenstander gevreesd werd. Tegen de titelkandidaten Stade Kortrijk SV Wevelgem en FC Meulebeke behaalde men echter maar een punt op twaalf zodat men tenslotte in 1963 uitkwam op een zevende plaats. Ook in 1964 werd deze stek behaald. Toen men een jaar later op een bescheiden dertiende plaats eindigde besloot men na drie seizoenen een einde te maken aan de samenwerking met Trainer Pérot. Ook hij was er niet in geslaagd de zo begeerde kampioenstitel te helpen veroveren.

Toen men in 1965 Daniel Deprez bij Racing Gent weghaalde om de taak van Pérot over te nemen zal geen enkele Racing Harelbeke aanhanger gedacht hebben dat dit het begin zou zijn van enkele magere jaren, en toch was het zo.

Het seizoen 1965-1966 was zo wat te vergelijken met het jaar dat Crepain trainer was. Ook nu kwamen er een dertigtal spelers in lijn en ook nu waren de resultaten aan de magere kant. Een elfde plaats in de eindstand was daar het bewijs van. Toch behield men bij Harelbeke het vertrouwen in de trainer. Een beslissing waarop men het seizoen 1966-1967 op terugkwam toen men Firmin Decoster naar Racing Harelbeke haalde om het in degradatie gevaar verkerende Racing Harelbeke terug op het goede spoor te krijgen.

Het ging echter van kwaad naar erger en op de achttiende speelde behaalde men tegen SK Gullegem de laatste twee punten. Toen werden niet minder dan twaalf opeenvolgende wedstrijden verloren en eindigde men op de laatste plaats met de degradatie naar tweede Provinciale tot gevolg. Het bestuur besloot af te zien van de diensten van de trainers Daniel Deprez en Firmin Decoster. Voorzitter Jozef Vereecke die in 1965 Edgard Dewitte opvolgde wou met zijn ploeg zo vlug mogelijk terug hogerop. De oud AA Gent speler André Van Herpe werd de nieuwe trainer, hij zou ook als speler fungeren. In 1968 behaalde Racing Harelbeke de vierde plaats na een seizoen zonder veel hoogtepunten. Na de competitie diende voorzitter Vereecke zijn ontslag in en werd opgevolgd door Roger Decuypere.

Nieuwe Supportersclub van Racing Club Harelbeke

Door deze persoon en een paar van zijn vrienden werd een nieuwe Suppotersclub van Racing Club Harelbeke gesticht. Deze club krijgt de omschrijving RATTEN VOORUIT. Het lokaal is gevestigd in Café De supporter in de Deerlijk Steenweg te Harelbeke. De club wordt bestuurd door erevoorzitter Lucien Vandendriessche die tevens lokaalhouder is. Schatbewaarder Albert Dutoit. De leden zijn Omer Remmerie. George  Dewaele En Noel Vandenbroucke.

De terugkeer van Philemon Desmaele

Met trainer Van Herpe bereikte men geen nieuwe overeenkomst en na amper een seizoen verliet hij dus de Paars-Witten. Er werd  contact opgenomen met de ex speler Philemond Desmaele "in de volksmond Smalle" die enkele jaren geleden Racing Harelbeke verliet om bij Cercle Brugge in de hoogste klasse aan te treden was momenteel aangesloten bij Zwevegem Sport. Met beide partijen werd een overeenkomst bereikt en Philemon werd de nieuwe Speler-Trainer. De technische vaardige aanvaller leidde zijn ploeg naar een tweede plaats in de eindstand na het ongenaakbare FC Tielt. Een tweede plaats die recht gaf op een testwedstrijd tegen het tweede geklasseerde WS Houthulst uit tweede Provinciale A

Deze wedstrijd die plaats vond op het terrein van FC Komen werd met 2-1 gewonnen. Trainer Desmaele scoorde vier minuten voor tijd het winnende doelpunt. Na 1934 en 1947 was 1969 het derde seizoen waarin men een promotie mocht vieren. Terug in Eerste provinciale wou men nog hogerop. men behield vanzelfsprekend het vertrouwen in de trainer en de ploeg werd grondig versterkt.  

Toch zou men maar weinig prettige momenten beleven in Eerste Provinciale. Onderlinge strubbelingen tussen de trainer en het bestuur enerzijds en tussen de trainer en de spelers anderzijds lagen aan de basis van het vroegtijdig opstappen van Philemond Desmaele. Robert Goedhals (niet te verwarren met Raymond ) werd als nieuwe trainer aangeworven en zou erin slagen de ploeg naar een dertiende plaats in de eindstand te loodsen. Helaas voor Racing Harelbeke en zijn aanhang twee West-Vlaamse ploegen uit bevordering met name Stade Kortrijk en SV Wevelgem zodat niet minder dan vier ploegen waaronder inderdaad Racing Harelbeke naar tweede Provinciale degradeerden. Veertien jaar na de stichting in 1930 moest men voor de derde maal een stapje terug zetten.

In 1971 behaalde men onder Goedhals een vierde plaats. Halfweg het seizoen had Philemond Desmaele zich opnieuw ten dienste van de ploeg gesteld en bezorgde Racing Harelbeke familie nog enkele aangename momenten vooraleer definitief afscheid te nemen van Harelbeke.

Vier trainers in een seizoen

Nadat de onderhandelingen met OG Stasegem over een eventuele fusie tussen beide Harelbeekse ploegen waren afgesprongen zou Racing Harelbeke zijn slechtste seizoen uit de geschiedenis doormaken. De nieuw aangeworven Speler-Trainer Roger Croes zou er nooit in slagen een behoorlijk elftal in lijn te brengen en na herhaaldelijk door zowel bestuursleden als suppoters op de korrel te zijn genomen diende hij na negen wedstrijden zijn ontslag in. Eerst werd hij vervangen door achterspeler van Harelbeke en later van jeugdtrainer Willy Vandenborre leiden de trainingen. Ook zij zouden er niet in slagen Racing Harelbeke uit de degradatiezone weg te houden. Tenslotte haalde men trainer Roger Verhelle naar Racing Harelbeke een man van de harde lijn slaagde erin de redding te bewerkstelligen. Al waren er wel een paar opmerkelijke overwinningen nodig om de degradatie te vermijden. Zo zette men bij Ruiselede een 3-1 ruststand om in een 3-4 overwinning en scoorde men bij het veel hogere aangeschreven FC Moen niet minder dan vijf doelpunten. Tussen deze twee verplaatsingen door werd ook Leider FC Wakken puntenloos naar huis gestuurd. Het behoud was verzekerd en dat was veel belangrijker dan de manier waarop het gebeurde.